Encounters with Nadia Boulanger and Igor Stravinsky

This clip begins with a short introduction about how Paul Sacher and Ina Lohr came to work together. She then speaks of a visit to Nadia Boulanger's salon in Paris in 1931, and about the first performance of Stravinsky's Symphonie de Psaumes in Paris (the premiere was actually in Brussels in 1930).

 

Dus toen hadden we werkelijk een grote verrijking en ook een oecomenische uitbreiding van de programmamogelijkheden, en voor al die dingen stond Sacher van het begin af aan open. Hij had een reusachtig vertrouwen, en vroeg of ik mee zou kunnen doen aan de Arbeitsgemeinschaft. Toen zei ik: „nee, dat kan ik niet. Ik ben niet een mens voor vergaderingen en zulk soort dingen, daar ben ik te gouw moe voor, dat kan ik niet.“

Toen werd het dus een persoonlijke samenwerking, die tot nu toe duurt, 54 Jaar lang – en waar we eigenlijk beide toch zeer gelukkig mee zijn, dat dat heeft mogen zijn.

Thus we then had a great enrichment and also an economic expansion of the programming possibilities, and from the very beginning Sacher was open to it all. He had an enormous sense of trust, and asked if I could help out with the Arbeits-gemeinschaft. So I said: “no, I can’t do that. I am not a person for meetings and those kinds of things, I quickly find them too tiring, I can’t do that.”

So it became a personal co-operation, one which has continued to this day, 54 years – and we are both actually very happy about that, that it was possible.

En door hem heb ik dus ook moderne komponisten leren kennen – natuurlijk eerst Zwitserse, die heel weinig bekend zijn – de naam Conrad Beck is waarschijnlijk in Nederland helemaal niet bekend, of wel? [JL confirms: “No,he is not known.”]. Maar hij heeft een paar hele mooie dingen geschreven. De Naam Willy Burkhard ... Gesicht Jesajas ... ja, dat was een echte vriend. 

En Conrad Beck had in Parijs gestudeerd bij Lili [Nadia] Boulanger. En toen vond mijn vader, dat ik daar ook nog maar eens naar toe moest gaan. En toen ben ik voor de eerste uitvoering [in Parijs] van de Symphonie des Psaumes van Strawinsky – met Sacher en met Beck – naar Parijs gegaan om dat daar te horen.

En Lili [Nadia] Boulanger had me toen uitgenodigd, om bij haar een keer in de Avenue [Rue] Ballu mee te doen ... in zo’n grote klas die ze daar had, en toen kwam ik in een echte Parijse salon, vol met alle mogelijke kleine – ik heb ook van die kleine dingetjes, die daar zo rondstaan, die niet nodig zijn, wat natuurlijk wel eens onnodig gevonden wordt in mijn beroep – maar dat was bij Lili [Nadia] Boulanger nu werkelijk zo dat je niet wist hoe je op je stoel moest zitten. Het was alles vol. Maar er ging iets van haar uit, dat was werkelijk ongelooflijk.

And through him [Sacher] I got to know modern composers – naturally at first Swiss composers, who are barely known – the name Conrad Beck is probably entirely unknown in the Netherlands, or am I wrong? [JL confirms: “No,he is not known.”]  But he wrote a few beautiful things. And Willy Burkhard … Gesicht Jesajas ... yes, he was a real friend. 

And Conrad Beck had studied in Paris with Lili Boulanger [obviously a confusion with Nadia Boulanger, as Lili had died in 1918]. And then my father decided that I had to go to her too. So I went to Paris to hear the first performance [there] of the Symphonie des Psaumes by Stravinsky – with Sacher and Beck.

And Lili [Nadia] Boulanger had invited me to visit her in the Avenue [Rue] Ballu to take part ... in a large class she had there, and there I was in a real Paris salon, full of all kinds of little – I also have such little useless knick-knacks standing round about which is sometimes found frivolous in my line of work- but at Lili [Nadia] Boulanger’s it really was to the point that you didn’t know how to sit on your chair. The place was completely full. But she had a presence that was really unbelievable.

En toen zijn we met elkaar naar de repetitie geweest, de generale repetitie die Strawinsky zelf dus dirigeerde, en toen kwam ik naast haar te zitten en keek in de eerste grote handgeschreven partituur van Strawinsky, en ze vroeg wat ik daar vond en daar vond, en (ze) zei meteen, ze wou me wel één, twee jaar houden. Waarop ik zei: „maar weet U, ik voel me helemaal niet thuis in uw salon, ik ben geen salonmens. En in zoverre – ik houd erg veel van Parijs, ik ken Parijs vrij goed, ben altijd met mijn ouders hier geweest, in mei, een maand om premières te horen, dat weet ik allemaal – maar ik zou hier niet kunnen aarden. Terwijl in het kleine stadje Basel heb ik me van het eerste moment af aan thuis gevoeld, dat is voor mij heel gewichtig. Ik hoef niet beroemd te worden.“ Daar was ze zo stomverbaasd over, dat ik zei: „c’est pas necessaire, pas necessaire d’être celèbre, pas du tout.“ Toen was ze zo stom verbaasd ... We zijn als goede vrinden uit elkaar gegaan, en een leerling van haar, Marcel de Mont[Senlis?], die is toen meegekomen naar Basel, om hier bij Weingartner dirigeren te leren.

And then we went together to the rehearsal, the dress rehearsal that Stravinsky himself was conducting, and I ended up sitting next to her and I looked into the large first manuscript score by Stravinsky, and she asked me what I thought there and there, and [she] immediately said that she wanted to keep me one or two years. To which I replied: “You know, I do not feel at all at home in your salon, I am not someone for salons. And as far as that goes - I really love Paris, I know Paris pretty well, I always came here with my parents, in May, and stayed a month to hear the premieres, I know all about it - but I could never put down roots here. Yet I felt at home in the little city of Basel from the very first moment, to me that is very important. I do not need to become famous.” With that she was so surprised that I said: “C’est pas necessaire, pas necessaire d’être celèbre, pas du tout.” She was dumb-struck by that...We parted good friends, and a pupil of hers. Marcel de Mont[Senlis?] then came along with us to Basel, to study with Weingartner.

Dus ik had kontakt met die buurt ook ... en daar is een foto [in Alte und Neue Musik: 25 Jahre Basler Kammerorchester, Zurich, 1952, page facing 96]... van Conrad Beck, Strawinsky en Paul Sacher. Dat is dus uit – wat staat er voor jaar – ja, uit dertig, dus heel jong ... En Strawinsky was altijd vol belangstelling, ook voor jonge komponisten, die hier zo eromheen waren. Ik had toen geen behoefte om hem te leren kennen, zoals ik ook altijd uitgeweken heb, als ik ook op een foto zou komen. Ik wilde nu werkelijk eens helemaal voor mezelf zijn, en helemaal mezelf worden, en dat is ook gelukt, en daar ben ik ook bij gebleven.

So I was in touch with that crowd as well....and there’s a photo [in Alte und Neue Musik: 25 Jahre Basler Kammerorchester, Zurich, 1952, page facing 96]...of Conrad Beck, Stravinsky and Paul Sacher. That must be from - what year is written there - yes from 1930, so very young ... And Stravinsky always showed great interest, also in young composers, who found themselves around him here. At that time I did not have any desire to get to know him, for I always avoided things that would result in me being photographed. Now I really just wanted to be alone with myself and really to become myself and that was successful, and I kept true to that.

Document Actions